Hoe vegetariër zijn mijn leven simpeler heeft gemaakt

In 2018 eten bij de Vegan Junk Food Bar in Amsterdam!

Sinds het begin van 2018 ben ik vegetariër. Als kind had ik hier eigenlijk nog nooit over na gedacht; het was heel gewoon voor mij om vlees te eten. Tot ik eind 2016 mijn vriend ontmoette. Hij was vegetariër en zijn hele familie ook, zijn zus is zelfs veganist. We raakten in gesprek en zo werd ik aan het denken gezet. Ik at nog gewoon vlees, behalve als ik in het weekend bij hem was. Daardoor merkte ik dat ik het in de meeste gerechten helemaal niet miste als er geen vlees in zat.
Ondertussen bleef ik mezelf informeren, ik keek documentaires over veganisme en merkte dat het eten van dode dieren (want dat is wat vlees is, niets meer en niets minder) me steeds meer tegen ging staan.

Een van de vegan kerstdiners van Julians zus Lisa!

Het keerpunt kwam toen mijn vriend in een weekend dat we bij hem thuis waren, speciaal voor mij kip had gekocht. Mijn schoonmoeder was al niet blij dat hij dat in haar pan ging bakken… En hoe lief ik het ook van hem vond, het smaakte me gewoon niet. Het voelde gewoon echt niet meer oké om een dood dier te eten, zeker nu ik wist dat ik niets miste als ik het niet at. We haalden nog een laatste keer babi pangang bij de chinees en toen was ik vegetariër.

Dat ging me makkelijker af dan ik dacht. In het begin miste ik mijn frikandelbroodje nog wel eens, maar ik kon net zo makkelijk een croissant of iets anders kiezen in de pauze op school. Er zijn tegenwoordig zo veel alternatieven, het is echt niet moeilijk om voor geen vlees te kiezen.

Mijn ouders reageerden allebei een beetje aarzelend. Op de een of andere manier vond ik het best lastig om te vertellen dat ik geen vlees meer wilde eten. Misschien was net nadat mijn moeder een slavink voor me had gebakken ook niet het beste moment om het te vertellen. 😉 Ze vond het prima, maar ging niet altijd voor mij apart iets maken. Dat begreep ik natuurlijk helemaal, en ik maakte dan vaak voor mezelf een vega burger.
Mijn vader vond het wat lastiger denk ik; hij eet het liefst aardappelen, groente en vlees en reageerde een beetje in de trant van ‘maar wat moet je dan eten?’
Nu weet ik dat dat vooral een stukje onbegrip was. Wat ik ook had het jaar daarvoor; voor mijn schoonfamilie kende ik eigenlijk niemand die vegetariër was of zich bezighield met dierenwelzijn.
Na een tijdje waren mijn ouders, vooral mijn moeder, namelijk best geïnteresseerd in de alternatieven. Nou leven we natuurlijk ook in een tijd waarin vleesvervangers er in overvloed zijn en er alleen maar meer bij komen, en dankzij de vivera kipschnitzel (die nog steeds een van mijn favorieten is!) begrepen ook zij dat ik nu echt niet alleen maar blaadjes sla ging eten.
Mijn opa en oma reageerden, na wat aarzeling, ook allerliefst. Ik denk dat oma het wel jammer vond dat ik nu niet meer van oma’s kip at, als mijn zusje daar een bord vol van at vond ik dat in het begin ook wel moeilijk te weerstaan. Maar sinds dag 1 (ook toen mijn vriend vegetariër was en ik nog wel vlees at) houdt mijn oma er rekening mee. Ze vraagt altijd wat we willen eten en maakt apart iets voor ons. Dat vind ik zo lief! Zij en m’n moeder slaan uit zichzelf vlees nu ook wel eens een dagje over.

Mijn opa deed op den duur de gouden uitpraak ‘Maar hij lust toch wel kip?!’ en mijn vader vroeg en vraagt soms nog wel eens wat we dan wel en niet ‘mogen’ eten. Dan zeg ik, ik lust alles en ik mag alles, ik KIES er alleen voor om het NIET te eten. Ik kan me voorstellen dat dat voor hen misschien lastig is, maar ik vind het zo lief dat ze me begrijpen en mijn keuze respecteren.

Het hoeft echt niet moeilijk te zijn om vega uit eten te gaan.

In het begin zeiden mijn vriend en ik tegen elkaar dat we als we bijvoorbeeld uit eten gingen, we wel flexibel wilden zijn. Dat had ik ook echt gedacht; thuis eten we vegetarisch, als we dan uit zijn mag het best een keertje vlees zijn. Maar in de praktijk deed ik het gewoon niet. Ik ben nooit een echte vleesliefhebber geweest en een pizza funghi vind ik net zo lekker. Ja, soms is het lastig om op bepaalde plekken uit eten te gaan. Maar tegenwoordig heeft eigenlijk elk restaurant wel iets vega’s op de kaart, en anders kan ik altijd voor patat gaan.

Een patatje kan altijd!

Zo komen we ook weer terug bij de titel van dit artikel. Ik vind het echt veel makkelijker om vegetariër te zijn. Ik hoef niet naar de slager, of uit het mega schap met vlees te kiezen. Me geen zorgen te maken over of het wel goed doorbakken is (ik weet eigenlijk helemaal niet hoe ik vlees klaar zou moeten maken…) of er buikpijn van te krijgen. Ook in een restaurant blijven er nog maar een paar, dan wel niet 1 gerecht over: weg keuzestress!
Ik hoef gewoon een stukje minder na te denken over wat we eten.

Ik moet wel zeggen dat het daarbij erg fijn is dat mijn vriend en ik er allebei hetzelfde over denken. Elke avond 2 aparte pannen, daar zou ik dus echt niet aan beginnen. We eten geen dode dieren meer en missen echt niets.

Eet jij (nog) vlees? Waarom wel of niet? Laat gerust je reactie achter, het lijkt me superfijn om met vleeseters, vegetariërs en veganisten het gesprek aan te gaan.

Zelfgemaakte sushi!

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.